Alvis TE21 Drophead Coupé z 1964 roku to ręcznie budowany, czteromiejscowy kabriolet typu grand tourer z 3‑litrową rzędową szóstką i nadwoziem Park Ward. Prezentowany egzemplarz przeszedł duży program odświeżenia u Red Triangle — specjalisty marki — obejmujący m.in. odbudowę skrzyni ZF, nową tapicerkę, dach i renowację drewnianych elementów kabiny.
Alvis TE21 Drophead Coupé z 1964 roku nie potrzebuje wielkiego spojlera ani głośnego wydechu, aby przyciągać spojrzenia. Wystarczą proporcje długiej maski, cztery okrągłe reflektory, chromowana atrapa, szprychowe koła i miękki dach, który pozwala zmienić spokojne coupé w otwarty samochód na weekendową trasę.
Pod maską pracuje rzędowy sześciocylindrowy silnik 3.0 z dwoma gaźnikami SU, rozwijający około 130 KM. Nie jest to auto do agresywnej jazdy, ale na długiej drodze potrafi utrzymać bardzo przyjemne tempo. Silnik pracuje aksamitnie, a pięciobiegowa skrzynia ZF pozwala spokojnie podróżować także poza miastem.
Prezentowany Alvis wyróżnia się kolorem Alice Blue, szaro‑niebieskim wnętrzem, granatowym materiałowym dachem Haartz oraz kabiną obszytą skórą Connolly, z dywanami Wilton i fornirem z orzecha. To samochód dla kierowcy, który docenia rzemiosło, widok długiej maski i podróż bez pośpiechu.
Dane pojazdu
- Model: Alvis TE21 Drophead Coupé.
- Rok produkcji: 1964.
- Typ nadwozia: dwudrzwiowy, czteromiejscowy kabriolet.
- Producent nadwozia: Park Ward.
- Inspiracja stylistyczna: Hermann Graber.
- Silnik: rzędowy, sześciocylindrowy, benzynowy, OHV.
- Pojemność: 2993 cm³.
- Zasilanie: dwa gaźniki SU.
- Moc: około 130 KM / 97 kW.
- Napęd: na tylne koła.
- Skrzynia biegów: prezentowany egzemplarz ma odbudowaną, pięciobiegową skrzynię ZF.
- Hamulce: tarczowe Lockheed przy wszystkich czterech kołach.
- Zawieszenie przednie: niezależne, ze sprężynami śrubowymi.
- Zawieszenie tylne: sztywna oś i półeliptyczne resory piórowe.
- Prędkość maksymalna: około 170–172 km/h.
- Przyspieszenie 0–100 km/h: około 12 sekund.
- Produkcja serii TE21: około 349–353 egzemplarze wszystkich wersji.
Silnik 3.0 był rozwijany przez Alvisa od początku lat 50. i ceniony za płynną pracę oraz trwałość podczas długich przejazdów. W TE21 dwa gaźniki SU zapewniają dobrą elastyczność, a charakter jednostki najlepiej pasuje do podróżowania, nie do ostrej jazdy na granicy przyczepności.
Stan prezentowanego auta
- Lakier w kolorze Alice Blue nadal prezentuje się bardzo dobrze po renowacji przeprowadzonej do gołej blachy w 2011 roku.
- Nadwozie ma równe spasowanie paneli.
- Chromowane elementy wyglądają atrakcyjnie, choć mają drobne ślady użytkowania wynikające z wieku.
- Auto zostało przebudowane z wersji RHD na LHD przez Red Triangle.
- W 1996 roku wykonano profesjonalną konwersję układu kierowniczego na lewostronny.
- Skrzynia pięciobiegowa ZF została w pełni odbudowana.
- Zamontowano nową tapicerkę.
- Wymieniono materiałowy dach.
- Odnowiono drewniane elementy wnętrza.
- Komora silnika została uporządkowana i właściwie wykończona.
- W kabinie znajdują się skóry Connolly, dywany Wilton, forniry z orzecha, oryginalnie wyglądające zegary oraz radio.
Red Triangle ma szczególne znaczenie dla Alvisów, ponieważ firma powstała z udziałem byłych pracowników marki po zamknięciu produkcji samochodów. Dysponuje archiwami, dokumentacją oraz zapasem elementów do tych pojazdów.
Warianty i wyposażenie
Najczęściej spotykane odmiany TE21 to:
- Sport Saloon — zamknięte, dwudrzwiowe coupé.
- Drophead Coupé — otwarty, czteromiejscowy kabriolet z materiałowym dachem.
Drophead Coupé był wyraźnie mniej liczny niż Sport Saloon. Obie odmiany powstawały w Park Ward, londyńskiej firmie nadwoziowej budującej auta dla wymagających klientów.
W zależności od specyfikacji można było spotkać:
- pięciobiegową manualną skrzynię ZF,
- trzybiegową automatyczną skrzynię Borg‑Warner z trybem sportowym,
- wspomaganie układu kierowniczego,
- koła szprychowe,
- skórzaną tapicerkę Connolly,
- wełniane dywany Wilton,
- drewniane wykończenia z orzecha,
- radio,
- indywidualnie dobrany lakier, kolor skóry oraz materiał dachu.
Spalanie
Dla Alvisa TE21 nie ma jednego, oficjalnego wyniku spalania mierzonego według współczesnego cyklu. Przy normalnej jeździe turystycznej należy założyć zużycie benzyny na poziomie około
13–16 l/100 km.
- Spokojna trasa: zwykle około 12–14 l/100 km.
- Jazda mieszana: najczęściej około 13–16 l/100 km.
- Miasto, częste ruszanie lub dynamiczna jazda: spalanie może przekroczyć 16 l/100 km.
Rzeczywiste zużycie paliwa zależy przede wszystkim od stanu gaźników SU, ustawienia zapłonu, sprawności układu chłodzenia i stylu jazdy.
Wrażenia z jazdy
- Pozycja za kierownicą jest wysoka, a przed kierowcą rozciąga się długa maska.
- Duża kierownica, chromowane przełączniki, drewno i skóra tworzą bardzo analogową atmosferę.
- Rzędowa szóstka rozwija moc spokojnie i płynnie, bez gwałtownych reakcji.
- Pięciobiegowa skrzynia ZF pozwala utrzymywać przyjemne tempo na trasie.
- Auto dobrze sprawdza się w podróżach drogami krajowymi i na spokojnych autostradach.
- Układ kierowniczy nie jest tak szybki ani precyzyjny jak we współczesnych samochodach, ale odpowiada turystycznemu charakterowi Alvisa.
- Zawieszenie zapewnia odpowiedni komfort na długiej trasie, choć tylna sztywna oś i resory piórowe przypominają o konstrukcji z lat 60.
- Ręczna skrzynia ZF daje więcej zaangażowania niż automat Borg‑Warner, natomiast automat zapewnia bardziej spokojny styl jazdy.
Ciekawostki
- Alvis wystawił pierwszy samochód wyścigowy z napędem na przednie koła w Le Mans i wygrał swoją klasę w 1928 roku.
- Marka wprowadziła w 1933 roku w pełni synchronizowaną manualną skrzynię biegów.
- TE21 otrzymał cztery reflektory i zmienione detale tylnej części nadwozia względem wcześniejszego TD21.
- Linie powojennych Alvisów oparto na pracach Hermanna Grabera, cenionego szwajcarskiego projektanta nadwozi.
- Wyprodukowano około 349–353 egzemplarzy TE21, a otwarte wersje Drophead Coupé należą do rzadszych.
- Red Triangle przejęło po marce dokumentację, rysunki techniczne i część zapasów, co jest dużym ułatwieniem w serwisie tych samochodów.
Plusy
- Ręcznie wykonane nadwozie o bardzo dobrych proporcjach.
- Płynnie pracujący silnik R6 o dużej kulturze pracy.
- Cztery hamulce tarczowe.
- Komfortowa kabina z wysokiej jakości materiałami.
- Pięciobiegowa skrzynia ZF sprzyja dalekim podróżom.
- Niska podaż dobrze zachowanych aut.
- Rozpoznawalne pochodzenie nadwozia Park Ward.
- Dostęp do wiedzy oraz części przez Red Triangle.
Minusy
- Pełna renowacja blach, chromów i drewnianych elementów może być bardzo kosztowna.
- Spalanie jest wyraźnie wyższe niż w nowoczesnych samochodach turystycznych.
- Hamulce i prowadzenie nie zapewniają poziomu bezpieczeństwa współczesnych aut.
- Liczba warsztatów dobrze znających markę jest ograniczona.
- Panele Park Ward, chromy, mechanizmy dachu i elementy wnętrza mogą wymagać dorabiania.
- Konwersja RHD na LHD jest praktyczna w Europie kontynentalnej, ale część purystów preferuje egzemplarze zachowane w pierwotnej konfiguracji.
Typowe bolączki
Największe zagrożenie stanowi korozja konstrukcji i koszt źle wykonanych wcześniejszych napraw. Warto dokładnie skontrolować:
- progi,
- podłogę,
- punkty mocowania zawieszenia,
- nadkola,
- dolne części drzwi,
- okolice przedniej szyby,
- przestrzeń pod materiałowym dachem,
- stan ramy i elementów podwozia.
W mechanice należy sprawdzić:
- szczelność silnika i ewentualne wycieki oleju,
- pracę gaźników SU,
- ustawienie zapłonu,
- chłodnicę, pompę wody i sprawność chłodzenia,
- instalację elektryczną oraz jakość mas,
- pracę pięciobiegowej skrzyni ZF,
- stan sprzęgła i wału napędowego,
- działanie automatu Borg‑Warner, jeśli auto jest w taką skrzynię wyposażone,
- wspomaganie kierownicy, jeśli jest na pokładzie,
- luzy tylnej osi, resory piórowe i tuleje zawieszenia,
- stan tarcz, zacisków oraz elastycznych przewodów hamulcowych,
- szczelność dachu, odpływy wody i stan jego mechanizmu,
- kompletność chromów, zegarów, drewnianych wstawek, klamek oraz kół szprychowych.
W tym konkretnym egzemplarzu odbudowana skrzynia ZF, nowy dach i odnowione drewno ograniczają część ryzyk. Mimo tego przed zakupem należy wykonać kontrolę podwozia, jazdę próbną i niezależny przegląd u specjalisty od Alvisów.
Wartość i części
Dobrze zachowany Alvis TE21 Drophead Coupé ma stabilny potencjał kolekcjonerski, ale nie należy traktować go jako sposobu na szybki zysk. O wartości decydują przede wszystkim stan karoserii, jakość renowacji, kompletność wyposażenia, historia samochodu, zgodność kolorów oraz oryginalność detali.
- Zestawienia rynkowe wskazują medianę cen na poziomie około £63 250.
- Zarejestrowane ceny mieszczą się mniej więcej w przedziale od £37 396 do £87 804.
- Egzemplarz z 1964 roku sprzedano w 2012 roku za 66 000 USD.
- TE21 Drophead Coupé z 1965 roku osiągnął £50 625 na aukcji w 2020 roku.
Części mechaniczne są relatywnie dostępne dzięki Red Triangle. Dotyczy to zwłaszcza podzespołów silnika, gaźników SU, hamulców i elementów zawieszenia. Znacznie trudniej znaleźć:
- panele nadwozia Park Ward,
- oryginalne chromowane detale,
- elementy mechanizmu dachu,
- kompletne drewno do wnętrza,
- oryginalne zegary i osprzęt kabiny,
- nietypowe części dekoracyjne.
Najlepszą bazą do zakupu pozostaje egzemplarz kompletny, dobrze odrestaurowany i z udokumentowanym serwisem — dokładnie taki, jak opisywane auto po pracach Red Triangle.
