Balia

Z tym całym bagażem plastików okalających obłe nadwozie, tradycjonaliści kierunku 4×4 mieli z nim takie jak w tytule skojarzenia. Ten Pajero stanowił sporą zmianę w stosunku do poprzednika, ale w głębi swojej japońskiej duszy pozostał wojownikiem bezdroży. Tylko estetykę podciągnięto do obecności w przestrzeniach tzw. miejskich.

Był taki czas kiedy warto było się w obszarze gęsto zabudowanym pokazać autem typu 4×4, ale klasycznym, a nie jakimś SUVem z napędem czy allroadem lub innym XC. Te rzeczy dopiero nieśmiało się pokazywały, a terenówka dobrze świadczyła o właścicielu.

Dobrze, w sensie, że twardy, żądny przygody, odporny na niewygody, a jednocześnie modny i świadomy otaczającego świata. Taka to była wtedy wizja i producenci samochodów dzielnie ją jeszcze przez kilka lat podtrzymywali. Natomiast ostrość owej wizji już wtedy próbowano zmiękczać.

Ten proces trwał przez kolejne dekady i dzisiaj zamiast np. terenowej Vitary mamy SUVika bo nawet SUVem trudno to coś nazwać. A skoro o Suzuki, w siłę rośnie model Jimny, chociaż sam producent stara się to zjawisko tłumić jak się tylko da.

O Mitsubishi nawet nie wspominam, bo dzisiejsze propozycje Japończyków można spokojnie odstawić na półkę z Pokemonami i tam się będą czuły bezpiecznie. Takich samochodów, jak prezentowane Pajero  nie produkuje już nawet Land Rover. Swoją drogą, wyrazy współczucia dla rodziny Tata, której senior właśnie opuścił nasz świat.

Niech zatem nowoczesny, w pewnym sensie (bo dzisiaj wszystko, co plastikowe to nowoczesne) wygląd nikogo nie zmyli, bo mamy do czynienia z klasycznym youngtimerem, a żółtych tablic odmówić mu może tylko polski konserwator, bo europejski nie miałby wątpliwości, że się należą.

Ten Pajero to też chyba najsmaczniejszy z gamy. Krótkie, foremne nadwozie, mocny silnik, napęd Super Select, czego chcieć więcej od bulwarówko-terenówki? To prawda, cenowo nie stanowi okazji, ale od lat przyzwyczajam was do faktu, że wizyta w przeszłości nie będzie należała do tanich.