Mówi się, że e34 gniją.

I znowu okazało się, że zbiorowa mądrość jest warta tyle samo, co wpisy w Wikipedii. Przynajmniej niektóre. Kogo bowiem nie spytać, ten od razu powie, że zdrowe e34 to rzecz zwyczajnie niemożliwa.

Rzut oka na kilka pierwszych ujęć tego egzemplarza, w obłędnym wprost odcieniu niebieskiego, daje do zrozumienia, że gminna wieść może być niewiele warta. Gdzie by bowiem ludzkie oko, w tym przypadku, nie powędrowało, tam roztacza się bezmiar czystego metalu pozbawionego jakiegokolwiek rdzawego nalotu.

Powiecie, doczyścił przemalował, dobrze jest. Nieprawda, nic tu nie jest doczyszczone. Samochód jest zwyczajnie, i po prostu, czysty i w fabrycznym stanie. Szczęśliwie, nietknięty młotkiem ani palnikiem. I oby tak pozostało jak najdłużej.

I znowu mam dylemat, czy to Classic czy Daily? Na pewno nadaje się świetnie do codziennej jazdy i aż szkoda, żeby resztę życia przestał w garażu. Z drugiej strony, no jak tym wyjechać na ulice i nie odczuwać żalu z dokładanych kilometrów?

Nie podejmuję się rozwiązywania tej zagadki, to pozostawiam wam. Oraz przyjemność sycenia wzroku kondycją tego BMW.